Do grupy Wesoła Gromadka Kubusia Puchatka uczęszczają dzieci 3-letnie. Pracują Panie: Pani Beata Ratuzny ,Pani Marta Kościukiewicz, Pani Barbara Krzyśka, Pani Karina Klein.

 Kubusie”-jesteśmy najmłodszą grupa w naszym Przedszkolu,

 

W tym roku szkolnym grupę najmłodszą: Kubusie prowadzą  P.  Beata Ratuzny, P. M. Kościukiewicz.

Pani Marta prowadzi także zajęcia z języka angielskiego.

Miałyśmy dużo możliwość indywidualnego podejścia do dzieci, gdyż w tym roku grupa jest mniej liczna. Dzieci zaaklimatyzowały się bardzo szybko. Grupa jest bardzo wesoła, energiczna i uwielbia zabawy muzyczno-ruchowe. Dużo się bawimy i śpiewamy.

Z każdym dniem rozwijamy samodzielność w ubieraniu, rozbieraniu się, spożywaniu posiłków i korzystaniu z toalety. Przyzwyczajamy się do przedszkolnego rytmu dnia. Zapoznajemy się z regułami współżycia panującymi w grupie, przestrzegamy zasad bezpiecznego poruszania się po przedszkolu oraz bezpiecznych  zabaw w ogrodzie.  Uczymy się używania zwrotów grzecznościowych, zgodnej zabawy z kolegami i porządkowania zabawek w sali po skończonej zabawie. Codziennie zdobywamy różne umiejętności potrzebne każdemu trzylatkowi. Uczymy się wierszyków, piosenek, wykonujemy prace plastyczne, rozwijamy umiejętności percepcyjne i manualne. Nabieramy zaufania i poczucia bezpieczeństwa do miejsca i nauczycieli oraz pracowników przedszkola. Często wychodzimy na świeże powietrze, gdzie się grzecznie bawimy oraz na spacery,  w czasie których oglądamy różne ciekawe dla nas rzeczy i  podziwiamy piękno przyrody.Uwielbiamy zabawy muzyczno - ruchowe. Dbamy o naszą sprawność fizyczną i w każdy piątek prowadzimy ćwiczenia gimnastyczne. Wspólnie z paniami dużo się bawimy w różne zabawy i dlatego nigdy się nie nudzimy

Rozwój dziecka 3-letniego

1. Ogólna charakterystyka.
2. Rozwój somatyczny i aktywność ruchowa.
3. Rozwój emocjonalny i społeczny.
4. Rozwój mowy.
5. Rozwój moralny i osobowość dziecka.
6. Co potrafi trzylatek.


Ad 1. Ogólna charakterystyka trzylatka.


Wiek trzech lat, to okres, kiedy maluchy zaczynają uświadamiać sobie, czego chcą. Ich sprawność fizyczna i intelektualna- pewność ruchów, umiejętność wypowiadania się i formułowania myśli są już wystarczające, by mogły realizować niektóre swoje potrzeby. W pracy z dziećmi trzyletnimi należy przede wszystkim liczyć się z dużą wrażliwością ich układu nerwowego oraz ze słabą wrażliwością na infekcje. Potrzebna jest zatem atmosfera pełna pogody i radości. Ważne jest również, aby dzieci jak najdłużej przebywały na powietrzu o każdej porze roku. Dzieci trzyletnie łatwo ulegają zmęczeniu lecz szybko regenerują swe siły. Na krótko również potrafią skupić się na jednym przedmiocie, stąd też krótkotrwały wysiłek należy przeplatać częstym odpoczynkiem, umożliwiającym zmianę pozycji ciała i zaspokajającym potrzebę ruchu.

 
Kontakty okolicznościowe z dziećmi występują podczas całego dnia przedszkolnego. Obfitują one niejednokrotnie w różne nieprzewidziane sytuacje, na które trzeba umieć właściwie reagować. Gotowość do dzielenia z dziećmi ich przeżyć, poznawanie dziecięcych zainteresowań, przychodzenie im z pomocą w razie potrzeby, sprawiedliwe rozstrzyganie sporów, wszystko to wychowuje dziecko, zbliża je do wychowawcy oraz umacnia poczucie bezpieczeństwa. Pozostawiając dziecku możliwie dużo swobody, trzeba ją jednak ograniczyć wymaganiami racjonalnego trybu życia i koniecznością przestrzegania norm współżycia społecznego, gdyż atmosferę spokoju warunkuje ład i porządek w przedszkolu. Do tego niezbędne jest pewne zdyscyplinowanie dzieci zgodne z ich możliwościami rozwojowymi. Aby to osiągnąć należy ustalić najważniejsze zasady i zwyczaje obowiązujące w zabawie, we wzajemnym współżyciu. Dobrą metodą są objaśnienia połączone z pokazami.


Trzylatki najchętniej bawią się samotnie lub we dwójkę. Nie potrafią bawić się jeszcze razem choć chętnie obok siebie przebywają. Próby współdziałania w zabawie mają często charakter czysto zewnętrzny np.( sypanie piasku do tego samego wiaderka, zabawa zbiorowa w naśladowanie jadących samochodów) Zabawki przeznaczone dla trzylatków powinny występować w kilku egzemplarzach aby zmniejszyć okazje do ewentualnych sporów.

 
Ad 2. Rozwój somatyczny i aktywność ruchowa.

W tym okresie kościec dziecka jest wrażliwy i giętki. Stawy cechuje duża ruchomość, wiązadła stawowe są słabe i rozciągliwe. Bardzo słaba jest też muskulatura. Włókna mięśniowe zawierają dużo wody, są wiotkie i cienkie, wskutek czego dziecko jest niewytrzymałe na wysiłek fizyczny. Męczy je jednostajna pozycja oraz monotonny i dłużej trwający ruch. Dla tych dzieci zorganizowane zajęcia nie powinny przekraczać 10-15 minut. Konieczne jest przebywanie na świeżym powietrzu, a także możliwość odpoczynku w ciągu dnia.

 
Ad 3. Rozwój emocjonalny i społeczny.
Wiek ten cechuje wzbogacenie się i duże zróżnicowanie życia uczuciowego. Można zaobserwować w zachowaniu się dzieci takie uczucia jak: gniew, strach, radość, wstyd, niechęć czy tez zazdrość, Te uczucia pojawiają się w sposób wyrazisty, gdyż dziecko nie umie maskować i tłumić swoich przeżyć uczuciowych. Uzewnętrzniają się one w zachowaniu, okrzykach i słowach. Służą one do wyrażania emocji, których podłożem są z kolei potrzeby. W tej fazie życia przedszkolnego uczucia dzieci cechuje afektywność i impulsywność. Emocje silne gwałtowne choć krótkotrwałe, łatwo u dziecka powstają i wybuchają na zewnątrz. Często trwają tylko kilka minut, nagle powstają i nagle się kończą. Dziecko przechodzi łatwo z jednego nastroju emocjonalnego w drugi, diametralnie od niego różny. Zmartwione i zapłakane, za chwilę śmieje się i cieszy.

 
Ad 4. Rozwój mowy.
Pod koniec trzeciego roku żucia dziecko wychowywane w sprzyjających warunkach środowiskowych, mają już opanowane podstawy języka ojczystego i to zarówno od strony leksykalnej jak też gramatycznej. Oczywiście chodzi tu o praktyczną znajomość języka, która przejawia się w rozumieniu skierowanych do dziecka wypowiedzi innych osób. Jednakże zasób słownictwa dziecka trzyletniego jest jeszcze niewielki a system gramatyczny nie w pełni poznany i utrwalony. Mowa w tym wieku ma przede wszystkim charakter sytuacyjny i synpraktyczny tj. dziecko nie przekracza na ogół w swych wypowiedziach czynności bezpośrednio wykonywanych i osób z którymi pozostaje w danej chwili w kontakcie bezpośrednim. Ad 5.Rozwój moralny i osobowość dziecka. Rozwój moralny polega na przyswajaniu różnorodnych reguł form postępowania i zastosowaniu ich w stosunkach międzyludzkich. Dziecko stopniowo przyswaja sobie normy i reguły postępowania uczy się postępować zgodnie z nimi. Małe dziecko nie ma wrodzonego poczucia dobra i zła. Okres ten nazywany jest okresem anomii moralnej. W tym stadium moralności dziecko przyjmuje określone normy i zasady postępowania narzucone mu przez dorosłych. Przestrzega ich nie dlatego, że uważa zachowanie norm za wartościowe, lecz po to, by sprostać wymaganiom dorosłych, gdyż są oni dla dziecka autorytetem i wzorem właściwego postępowania.

 
Ad 5. Co potrafi trzylatek.
- Trzylatek myje ręce, twarz, nie mocząc ubrania i wyciera je ręcznikiem.
- Potrafi samodzielnie jeść, doskonali te umiejętność w zabawie lalkami. - Stara się wyręczać dorosłych w prostych czynnościach, np. podaje różne przedmioty.

Wiele jednak zależy od tego:
• Na ile dorośli pozwalają dziecku na samodzielne choć niezdarne wykonywanie czynności samoobsługowych
• W jakim stopniu dziecko zachęcane jest do radzenia sobie w sytuacjach życiowych
• Czy dorośli okazują mu radość, gdy upora się z wykonaniem czynności samoobsługowych • Trzeba kształtować w dziecku poczucie odpowiedzialności za to co czyni
• Zadbać oto, aby trzylatek respektował zasady dobrego zachowania w domu, w przedszkolu, w sklepie, itp.
• Skuteczne jest również rozwijanie u dziecka skłonności doprowadzenia do końca wykonywanych czynności.

Ważne jest aby dorosły:
• Był przy dziecku i podtrzymywał w osiągnięciu celu; ma zachęcać, przypominać i podpowiadać, to co dziecko ma robić,

• Okazywać radość, gdy dziecko osiągnie cel, gdyż w ten sposób dziecko uczy się odczuwać zadowolenie z wykonywania czynności,
• Należy być cierpliwym, systematycznym, bo dziecko musi wiele razy wykonać czynność nim ją opanuje a potem ćwiczyć, aby przybrała postać nawyku.